Het Manjuwa Waterproject

November 2019

In het voorjaar had ik contact met Rajendra Lama. Hij is afkomstig uit het Kavre district en vertelde me dat er in het dorp van zijn oom praktisch geen water meer is.
Na de aardbeving van 2015 was de bron die meer dan 200 huizen van water voorzag droog gevallen. Geen druppel water kwam er nog uit de mooie stenen kraan die ooit heel het dorp van drinkbaar water voorzag. Sindsdien waren de mensen genoodzaakt om ver af te dalen om water te halen. Er was wel nog een oude leiding die af en toe water gaf maar hier kon men niet op vertrouwen.
Het waren zware jaren geweest voor de mensen en sommigen trokken zelfs weg uit de dorpen.

De mooie stenen kraan die ooit heel het dorp van drinkbaar water voorzag

Rajendra toonde foto’s van kort na de aardbeving toen men reeds begonnen was om een waterproject op te starten. De lokale mensen hadden ondertussen al veel werk verzet maar al vlug bleek dat er geen financiële steun kwam en hier stopte hun verhaal.
Zoveel jaren later was het probleem nog even groot. Nog steeds moesten de mensen heel wat moeite doen om aan water te geraken.

In oktober ging ik ter plaatse kijken samen met Rajendra en Guna, de ingenieur die ook voor ons ander waterproject in Mane Vigur met ons samenwerkte.
Ik werd er met vele bloemenkransen onthaald en kon met eigen ogen zien hoe schrijnend de toestand was.


De mensen smeekten me om hun te helpen. Zij waren bereid om zo veel mogelijk mee te werken, zelfs een groot deel zonder vergoeding. Als we samen de handen in elkaar slaan zeiden ze, dan moet dit toch lukken.
We wandelden samen met een 20 tal mensen de 300 meter steil naar beneden. Hier waren er drie stroompjes waar men het zuivere water zou opvangen en het met een pomp naar boven brengen.


Ik zag dat er reeds werken uitgevoerd waren waarvan de ingenieur aangaf dat er hiervan toch een heel hoop nog bruikbaar was.
De opvangbekkens waren zeker nog goed. Het huisje dat dienst zou doen als pomphuis zou wel gedeeltelijk opnieuw gebouwd moeten worden zodat het aardbevingsbestendig zou zijn.
Zo fier al een gieter toonden de dorpsbewoners wat ze reeds gedaan hadden.

Boven in het dorp en op het hoogste punt had men zelfs al grote putten uitgegraven waar er grote watertanks zouden komen. In dit rotsachtige gebied was dit een huzarenwerk geweest. Dagen en dagen had men hier met man en macht gewerkt.
En toen was de boodschap gekomen dat er geen geld was om verder te werken…

We overlegden met de dorpsgemeenschap en de vraag naar hulp bleef zich herhalen opdat er eindelijk terug water zou stromen in hun dorp. Terug in Kathmandu volgden enkele lange besprekingen samen met Guna, de ingenieur. Elk detail werd nog eens overlopen en nagegaan wat de kost zou zijn voor dit grote project. Voor het gebruik van de pomp dient er immers ook een elektriciteitslijn aangelegd te worden.

Meer dan 1000 mensen, zo’n 209 huisgezinnen, zouden een eigen kraan krijgen aan hun huis. Ook de school, het klooster, de tempel en de hulppost zouden van water voorzien worden. In totaal 214 wateraansluitingen.
André, onze bevriende Belgische burgerlijke ingenieur, keek mee over onze schouders. Hij bestudeerde het technische gedeelte en toen hij zelf in november op vakantie naar Nepal ging, overlegde hij ter plaatse nog eens met Guna, de Nepalese ingenieur.

Om dit project te kunnen verwezenlijken is er veel geld nodig. Als kleine vzw proberen we veel te doen met onze fondsen maar misschien moeten we nu op zoek gaan naar een partner.
In Kathmandu legde ik contacten met Cha Ya een Oostenrijkse vzw die interesse toonde om samen te werken. We bekijken of dit mogelijk is, dat zou het gemakkelijker maken.
Sowieso zal Bikas voor dit waterproject een groot bedrag nodig hebben.
Wij hopen dat we de droom van de mensen van Mahure kunnen realiseren en dat er in de toekomst terug water zal stromen in het dorp.

Wil jij meehelpen aan dit grote project dan kan dit door geld te storten op de rekening van Bikas vzw BE32 2200 7878 0002 met vermelding Manjuwa.

Betty Moureaux
Voorzitster vzw Bikas